Voorbereiding terreinwerk
De met GPS gelabelde 360°-foto’s van het eerste bezoek werden gebruikt om een interactieve viewer te bouwen waarmee van de ene naar de andere opname genavigeerd kan worden, vergelijkbaar met Google Street View.
Eén 360°-foto is ongeveer 50 MB groot. Die beelden onbewerkt op een website tonen is niet haalbaar. Dat probleem lijkt sterk op webcartografie, waarin enorme rasters in tiles worden opgesplitst en per zoomniveau worden geleverd. Daarom werd een eigen Python-pijplijn ontwikkeld om elke foto in de projectie Web Mercator (EPSG:3857) te renderen, XYZ-tiles per zoomniveau te genereren en ze als PMTiles te verpakken voor webhosting (Protomaps, 2026).
De volgende stap naar een interactieve studiegebied-viewer ging van een 2D-kaart van de foto naar het bekijken ervan als boloppervlak. Web mapping leverde het uitgangsidee: tiles kunnen om een bol gewikkeld worden, vergelijkbaar met hoe Google Maps de wereldbol toont bij uitzoomen. Bij een 360°-foto staat de camera echter in de bol en kijkt naar buiten, niet erbuiten naar binnen.
Er werd een viewer ontwikkeld die dat camerastandpunt rendert. De laatste stap was het toevoegen van klikbare bollen zodat de gebruiker van foto naar foto kan springen. De coördinaten van elke opname waren beschikbaar, maar de kijkrichting waarin de foto’s werden gemaakt, werd niet in het bestand opgeslagen. Die richting is nodig om andere foto’s ten opzichte van de huidige opname in de 3D-ruimte te positioneren.
Met de vector tussen twee opeenvolgende foto’s kan een benadering van de bewegingsrichting worden berekend, waarmee de relatieve positionering mogelijk wordt. Omdat het weinig zinvol is om 120 bollen rond de huidige foto te tonen, werd de bol in acht kwadranten verdeeld. Elk kwadrant toont de dichtstbijzijnde fotosfeer in dat kwadrant, tot maximaal 150 m afstand. Zo ontstaat een volledig interactieve studiegebied-viewer.
