Orohydrografie

De orohydrografische kaart toont het natuurlijke reliëf van het studiegebied, maar maakt ook de sporen zichtbaar van zwaar ingrijpende infrastructuur. Ten westen ligt de autosnelweg op een grote wal en ernaast een nog hogere wal om de brug over de snelweg mogelijk te maken. Zuidwestelijk van het studiegebied snijdt spoorlijn 26 recht door het reliëf. Holle wegen en holle tracés zijn eveneens duidelijk in het reliëf te zien. In het vlakkere gebied rond de Zenne werden greppels gegraven om het water te sturen. Tijdens het tweede bezoek waren de weiden nog zeer nat en nauwelijks toegankelijk.

Niet alleen mensen vormden het reliëf. Kleine beekjes stromen van het hoger terrein en hebben geulen uitgesleten die op het terrein én in het digitaal hoogtemodel waarneembaar zijn. Ze monden in de Zenne, maar sommige delen van het landschap waren ontoegankelijk en daardoor zijn enkele beken op de orohydrografische kaart onderbroken. Het stroompad is uit het reliëf af te leiden; in het bos zijn patronen van greppels zichtbaar. Dat zijn restanten van de vroegere productiebosbouw van de papierfabriek; ze werden niet gekarteerd omdat ze niet van dichtbij konden worden geobserveerd — die zones zijn door prikkeldraad ontoegankelijk.

In de zuidpunt van het studiegebied zit de grootste wijziging ten opzichte van de LiDAR-beelden (2013–2015): een ronde poel werd vervangen door een stervormige waterbuffer die tot 4 miljoen liter water kan vasthouden om overstromingen te dempen (Nieuwsblad, 2021). Gebieden die in februari en maart deels onder water stonden, werden op de kaart als wetland aangeduid.